Afgelopen dagen had ik meer tijd om een podcast te luisteren, een boek open te slaan en wat kranten en onlineartikelen te lezen. Of het nu door het algoritme kwam of omdat mijn oog er simpelweg op viel weet ik niet, maar één specifiek thema eiste alle aandacht op: vertrouwen. Vertrouwen in de politiek, in de samenleving, in elkaar en op het werk.
Voor nu zoom ik in op dat laatste: vertrouwen op de werkvloer. Uit diverse onderzoeken blijkt dat veel mensen hierin een fundamenteel gebrek ervaren. Ook ik zie en hoor dat bijna dagelijks terug in mijn praktijk. Collega’s die verzuchten dat ze “er geen vertrouwen meer in hebben”. Dat het team is vastgelopen, de resultaten uitblijven en dat er geen verbinding maar juist onveiligheid wordt ervaren. “Zonder vertrouwen gaan we het samen niet redden”, klinkt het dan. Allemaal ongewenste situaties, voor zowel de mens als de organisatie.
Het belang van vertrouwen is niet voor niets top of mind bij veel werkgevers. Er wordt fors geïnvesteerd om een veilige, interessante en prettige werkomgeving te creëren. Een leuke baan, goed salaris, ergonomische werkplekken, de werk-privébalans op orde, volop ontwikkelingsmogelijkheden, heldere protocollen en de aanwezigheid van vertrouwenspersonen. Het is er allemaal. En toch blijven (te) veel werknemers aangeven dat het fundament wankelt.
Maar waar zit hem dat dan in?
Als het onderwerp door medewerkers ter sprake wordt gebracht, vraag ik altijd door. Wat bedoel jij precies met vertrouwen? Waarin ervaar jij het gebrek en kun je dat concreet maken? De antwoorden die dan volgen zijn even divers als veelzeggend.
De een heeft het over een verstoring in de communicatie: “We spreken elkaars taal niet, het lijkt wel of ik totaal niet word begrepen.” De ander baalt van afspraken die niet worden nagekomen: “Dan denk ik een goede afspraak te hebben gemaakt, en doet hij het tóch weer anders.” Weer een ander heeft last van onvoorspelbaar gedrag: “Het ene moment is alles oké, het volgende moment doe ik niets goed”. Of stoort zich aan de manier van communiceren: “Zij kan niets normaal zeggen en begint waar iedereen bij zit te schreeuwen.” Soms is het juist de stilte die pijn doet: “Er heerst hier een zwijg- en wegkijkcultuur.”
Tegelijkertijd hoor ik ook de andere kant. Mensen die vinden dat er tegenwoordig te snel geklaagd en gemeld wordt: “Ik loop op eieren en heb het gevoel dat ik als leidinggevende niets meer mag zeggen.” En weer anderen kijken met angst naar de toekomst: wat blijft er door alle snelle technologische ontwikkelingen, met name AI, straks nog over van mijn werk?
Samen met de betrokkenen breng ik dit complexe spinnenweb in kaart. Is het een hardnekkig communicatie-issue? Een onveilige cultuur met een verkrampte reactie van de werkgever als gevolg? Zijn het structureel geschonden afspraken, of simpelweg een gebrek aan regie op de toekomst?
Het inzicht dat dít oplevert, creëert de broodnodige ruimte. Het haalt de angel uit de discussie en geeft handvatten om aan de slag te gaan met de échte angel onder het oppervlak. Want hoewel de verschillen tussen medewerkers soms groot zijn, ziet vrijwel iedereen het belang van dat stevige fundament. De bereidheid om erin te investeren is er bijna altijd.
Juist daarom is het zo mooi om met mensen van alle generaties, ‘rangen en standen’ te mogen bouwen aan een werkbare toekomst. Als Prediation® Experts bij Voorkans dragen we daar dagelijks met hoofd en hart aan bij.
Bij Voorkans werken we met Experts die zich elke dag inzetten om duurzame samenwerkingen vorm te geven. Heel relevant in deze tijd van verandering en transformatie, en daarom laten we trots zien wie de gezichten achter Voorkans zijn. Hier delen onze Experts inzichten, ervaringen en ideeën uit het vak. Column door Voorkans Expert Gabrielle Gijsberts.
